Kadmy

Kadm zbliżony jest swoimi właściwościami do cynku i znajduje się w cynkowej rudzie. W stanie czystym został on otrzymany w 1817 r.
Siarkowe związki kadmu spotyka się w przyrodzie jako minerał „grenokit” o odcieniu żółtym (do oranżu). Jest to jednak tak rzadki minerał, że w praktyce nie ma żadnego zastosowania.
Siarczany kadmu zostały otrzymane sztucznie w I poł. XIX w. i odtąd datuje się używanie ich w malarstwie.
Barwniki mające w swym składzie siarczek kadmu odznaczają się intensywnością koloru, trwałością i używane są we wszystkich technikach z wyjątkiem odcieni cytrynowo-żółtych.
Kryją dobrze, nie trujące, odporne na alkalia.

Żółty i oranżowy kadm (siarczek kadmu)

Otrzymuje się je sposobem mokrym i suchym.
Na mokro:
Roztwór soli kadmu osadza się siarkowodorem. Początkowo otrzymuje się odcień jasnożółty, a przez dalsze działanie siarkowodoru - oranżowy.
Na sucho:
Prażenie związków kadmu (np. węglanu kadmu) w tyglach z siarką. W ten sposób otrzymuje się jeden tylko odcień - „średni”.
Wszystkie odcienie kadmu otrzymanego na mokro pod wpływem prażenia przyjmują odcień kadmów otrzymanych na sucho. Kadm otrzymany suchym sposobem nabiera odcienia oranżowego przez długie ucieranie i prasowanie.
Jasne kadmy są nietrwałe. Najtrwalszy - oranżowy i czerwony.
Są produktami zawierającymi siarkę i nie należy łączyć ich z miedziowymi i ołowiowymi (czernieją). Szczególnie wrażliwe są na to kadmy żółte, zawierające siarkę w stanie wolnym. Żółcieni kadmowych nie należy też łączyć z ugrami, gdyż po pewnym czasie ciemnieją. W innych połączeniach - trwałe.
Żółte kadmy mają średnią siłę krycia i schną w oleju wolno.
Oranżowe kryją i schną dobrze.
Rozpoznanie:
Rozpuszcza się w rozcieńczonych kwasach: solnym, azotowym i siarkowym, wydzielając siarkowodór i tworząc bezbarwny, przeźroczysty roztwór.
W alkaliach nie rozpuszcza się.

Kadm czerwony

Należy do barwników nowszych (od 1912 r.). Zawiera w swoim składzie siarczek kadmu i selen oraz szpat nieodzowny przy produkcji.
Jasne gatunki zawierają 7,6% szpatu, ciemne 58%.
Trwałością przewyższa kadmy żółte.
Używany we wszystkich technikach, trwalszy od cynobru.
We fresku nie zmienia tonu.