Technika klejowa

Technika klejowa stosowana jest raczej do prac dekoracyjnych. Spoiwem jest klej, najczęściej stolarski. Rzadziej używa się żelatyny i kazeiny, gdyż żelatyna szybciej tężeje po ochłodzeniu niż inne gatunki kleju zwierzęcego, a kazeina trudniej się rozpuszcza.
W technice klejowej należy zwracać dużą uwagę na „moc” roztworu kleju. Zbyt słaby klej nie wiąże dostatecznie barwnika i będzie się ścierał po dotknięciu ręką. Zbyt silny roztwór kleju spowoduje połysk malarskiej powierzchni i pęknięcia warstwy malarskiej.
Normalne stężenie kleju daje dobrą przyczepność barwnikom oraz aksamitną, matową powierzchnię. Poznaje się je po tym, że po ochłodzeniu klej nie zastyga w twardą galaretę. Można też próbować palcami. Jeżeli odlip jest lekki, wówczas stężenie kleju jest dostateczne. Najlepszy jest roztwór 6% - wszystko zależy jednak od gatunku kleju i jakości barwników.
Na przykład: kreda, umbra, ziemia kasselska, ultramaryna, siena, kość słoniowa, sadza, wymagają nieco silniejszego roztworu kleju, ażeby nie ścierały się po wyschnięciu.
Roztwór kleju musi być na tyle rzadki, żeby łatwo ściekał z pędzla.
W technice klejowej zmienia się ton farb po wyschnięciu. Chcąc uniknąć wielkich różnic w natężeniu kolorów, należy wzmocnić procentowość roztworu klejowego. Trzeba jednak dodać wówczas plastyfikatora, który zwiększy elastyczność warstwy malarskiej i zapobiegnie pękaniu (miód lub gliceryna).
Miód często był używany w technice klejowej na deskach w średniowieczu, lecz wówczas całość pokrywano lakierem. Miód wstrzymuje wysychanie farb.
Chcąc mieć silniejszy roztwór kleju, bierze się go 20%. W takim roztworze farby nie jaśnieją zbyt mocno.
Aby przy tym stężeniu klej nie galareciał, dodaje się podczas jego rozpuszczania 4% ciasto z gaszonego wapna. Dodatek ten ma też znaczenie konserwujące.
Można również wstrzymać proces tężenia kleju po ostygnięciu przez opracowanie go kwasem, np. azotowym (na 100 g kleju 20 g kwasu azotowego w 100 cm3 wody). Przy tym jednak należy używać barwników odpornych na kwasy.
Technika klejowa nie jest trwała i może być stosowana jedynie w suchym pomieszczeniu.
Od wilgoci klej rozkłada się i gnije, zmywa się warstwa malarska.
Chcąc mieć trwalsze wyniki w technice klejowej, należy dodać do niej zemulgowanego w alkaliach wosku albo też po namalowaniu utrwalać środkami konserwującymi (formalina.
Znacznie lepsze rezultaty daje technika temperowa.