Spoiwem tempery współczesnej jest emulsja sztuczna.
Istnieją wzmianki źródłowe (Vasari), że emulsja sztuczna była znana już
w średniowieczu (łączono żółtko jajka z olejem). Jednak szerszego
zastosowania to nie miało.
Tempera współczesna jest znacznie trwalsza od dawnej, gdyż w skład jej wchodzi olej i żywice.
Dawna tempera była przez długi czas rozpuszczalna w wodzie i dlatego
dla jej zabezpieczenia i nadania odporności na wilgoć, musiała być
pokryta lakierem.
Obecnie tempera zaraz po namalowaniu nie jest rozpuszczalna i nie wymaga werniksowania, o ile nie jest to zamiarem malującego.