Asfalty (ciała bitumiczne)

Asfalt

Składa się głównie z węglowodorów parafinowych. Poza tym ma w swoim składzie związki siarkowe i azotowe.
Asfalt w stanie naturalnym wydobywano z brzegów Morza Martwego. Był to tzw. „asfalt syryjski” (gatunek stosowany w malarstwie).
Asfalt w stanie surowym rozpuszcza się w oleju i terpentynie, dlatego też do celów malarskich musi być odpowiednio spreparowany.
Zazwyczaj dodaje się do niego terpentyny weneckiej, szelaku, wosku i wszystko razem stapia się.
Asfalt odznacza się laserunkowością i przyjemnym tonem, dlatego też wielu starych mistrzów, szczególnie niderlandzkich, używało go w swojej twórczości.
Potrafiono go dobrze preparować, wskutek czego nie uczynił takich szkód, jakim uległy obrazy malowane asfaltem w XIX w.
Charakterystyczną cechą asfaltu i najbardziej ujemną jest ta, że ma on zdolność rozpuszczania się w oleju i nie daje trwałej warstwy malarskiej. Tworzy bardzo szeroką i nieregularną siatkę pęknięć. Położony w niższych warstwach wypływa na wierzch naruszając warstwy górne. Pod wpływem światła nieco jaśnieje.
Chcąc używać asfaltu, należy go odpowiednio przygotować oraz nie mieszać z innymi barwnikami i kłaść w jednej warstwie.
Obecnie produkowany jest tzw. „brąz Wibesa”, który tonalnie bliski jest asfaltowi i jest bezwzględnie trwały. Składem chemicznym należy do marsów. Jest to bezwodny tlenek żelaza.

Mumia egipska

Brunatny barwnik zbliżony do asfaltu, lecz nie laserunkowy.
Pod wpływem światła, podobnie jak asfalt, jaśnieje, ale jest trwalszy od niego.