Barwniki cynkowe

Biel cynkowa (tlenek cynku)

Używana od poł. XIX w. Otrzymuje się przez podgrzewanie cynku metalicznego, aż do obrócenia go w parę. Para cynku łącząc się z gorącym powietrzem tworzy tlenek cynku w postaci proszku osiadającego w specjalnych naczyniach uszeregowanych. W najbliższych jest produkt zanieczyszczony metalicznym cynkiem, tzw. „złota pieczęć”. Czystość produktu końcowego zależy od czystości surowca. Czysty tlenek cynku ma kolor biały z niebieskawym odcieniem.
Biel cynkowa, przechowywana długo w stanie sproszkowanym i poddana działaniu powietrza, wchłania z niego wodę i dwutlenek węgla, przechodząc w wodorotlenek cynku. Krystalizuje, traci swoją siłę krycia i potrzebuje wtedy dużo oleju.
Stan taki można usunąć przez powtórne podgrzewanie.
Własności:

1.Słabo trująca.
2.Niewrażliwa na związki siarkowe.
3.Odporna na działanie światła.
4.Używana we wszystkich technikach.
5.Z trwałymi barwnikami daje trwałe połączenia.

Ujemne:

1.Słaba siła krycia.
2.Nieelastyczna, skłonna do pękania.
3.Źle wysycha w oleju i opóźnia wysychanie innych barwników.
4.Nadaje gruntom oraz warstwie malarskiej kruchość.
5.Potrzebuje dużo oleju (na 100 cz. farby 20-30% oleju).
6.Wrażliwa na wilgoć i CO2.

Biel cynkowa tworzy z olejem „mydło cynkowe” i z czasem staje się nieco przeźroczysta.
Rozpoznanie:
Podgrzewana zabarwia się na żółto, po ostygnięciu bieleje. Rozpuszcza się w kwasach w zwykłej temperaturze, dając roztwór jasny, bez osadu.

Żółcień cynkowa (chromian cynku)

Kolor żółto-zielonkawy. Na świetle zielenieje. Wrażliwa na połączenia z bielą ołowianą i cynkową, żółtą neapolitańską, ultramaryną i kobaltem. Częściowo rozpuszcza się w wodzie. Ma zastosowanie przede wszystkim w produkcji tzw. „zieleni cynkowej” (błękit paryski + żółcień cynkowa).
Rozpoznanie:
Rozpuszcza się łatwo w kwasie solnym i azotowym dając czerwonawo-żółty roztwór.

Biel litopon (mieszanina siarczku cynku z siarczanem baru)

Dobrze kryje w oleju (ale słabiej niż biel ołowiana).
Nieodporny na działanie światła (czernieje).
W połączeniach z miedziowymi i ołowiowymi również czernieje. Lepsze gatunki litoponu, nie zawierające w swoim składzie zanieczyszczeń chlorem, są odporniejsze na działanie światła. Nie jest wrażliwy na połączenia siarkowe. Dosyć elastyczny.