Związki chromowo-ołowiowe

Żółte chromy należą do barwników jaskrawych o odcieniu cytrynowym.
Oranżowe chromy podobne są w kolorze do oranżowych kadmów.
Czerwone chromy nie ustępują jaskrawością cynobrowi.
Chromy weszły w użycie w końcu XVIII w.

Żółte chromy -  sól chromowo-ołowiowa. Chromian ołowiowy

Trwałość zależy od skali barwnej: jasne chromiany - mniej trwałe, czerwone chromy - bardziej trwałe.
Jako barwnik ołowiowy nie może być łączony z barwnikami siarkowymi.
Trujące, wrażliwe na siarkowodór i alkalia (nie używane w spoinach alkalicznych).
Na świetle zielenieją w przeciągu roku (szczególnie utarte na oleju).
Chromy oranżowe i czerwone są odporniejsze na światło.
Chromy żółte i oranżowe są stosowane we wszystkich technikach z wyjątkiem fresku i stereochromii.
Czerwony chrom ma budowę krystaliczną i nie może być silnie ucierany. Dlatego też nie używa się go w technice olejnej, ale raczej w temperach.
Chromy kryją dobrze. Schną w oleju szybko i biorą go od 35 do 40%.
Rozpoznanie:
Żółte chromy rozpuszczamy w rozcieńczonym kwasie solnym tworząc żółty roztwór oraz osad (żółty), który rozpuszcza się albo w wodzie, albo przy podgrzaniu.
Czerwone rozpuszczają się przy podgrzaniu w kwasie solnym lub azotowym, dając roztwór intensywnie żółty.

Żółcień neapolitańska (antymonian ołowiowy)

Znana we Włoszech już w XV w. (giallolino).
Wydobywa się ją w pobliżu Wezuwiusza (pochodzenia wulkanicznego).
Odporna na działanie światła i alkalia, dobrze schnąca.
Kolor jasnożółty. Trująca. W oleju kryje dobrze, bierze go od 15 do 20%. Trwała we wszystkich połączeniach (działa na nią jedynie metaliczne żelazo, ołów lub cynk).
Używana we wszystkich technikach. W akwareli nieodporna na związki siarkowe.
Rozpoznanie:
W roztworach kwasów nie rozpuszcza się lecz rozkłada nie zabarwiając roztworu (w odróżnieniu od żółtego chromu). W alkaliach i od temperatury nie zmienia się.

Żółcień kasselska (różne związki chlorowego ołowiu z tlenkiem ołowiu)

Kolor od jasnożółtego do brązowego. Znana od 1809 r. Nietrwała, szczególnie w połączeniach z barwnikami miedziowymi. Używana w oleju, temperze i akwareli.
W oleju schnie dobrze, bierze go 15%.
Rozpoznanie:
Przy podgrzaniu w kwasie azotowym rozpuszcza się dając bezbarwny roztwór.