Czernie (barwniki węglowe)

Wyjściowym materiałem dla czerni są związki organiczne pochodzenia roślinnego i zwierzęcego, obrócone w węgiel, kopeć lub sadzę. Surowcem jest drzewo lipowe, gałęzie winogron i kości zwierzęce.
Produkty te są poddane suchej destylacji bez dostępu powietrza, w rezultacie czego otrzymuje się bardziej lub mniej czysty węgiel.
Spalanie różnych olejów przy małym dostępie powietrza w specjalnych aparatach, daje sadzę i kopeć. Sadze i węgiel używane były jako barwniki w głębokiej starożytności.

Własności:
1. Nietrujące.
2. Odporne na działanie światła.
3. Wolnoschnące.
4. Trwałe w połączeniach.
5. Dobrze kryjące.

Kość słoniowa

Surowiec - kość słoniowa. Obecnie ze zwykłej kości.
Czysty, czarny ton, z bielami - odcień perłowy. Oleju bierze 100%, schnie wolno.
Rozpoznanie:
Spalona na powietrzu daje biały popiół.

Kość palona

Czerń o odcieniu czerwonawym (nawet w rozbiałach). Gatunkowo gorsza od słoniowej, na świetle blednie i gorzej schnie.

Czerń winna

Odcień niebieskawy (w rozbiałach też). Produkuje się przez zwęglenie młodych pędów winorośli.
Należy, na równi z czernią słoniową, do lepszych gatunków.
Używana we wszystkich technikach.
Powyższe czernie odznaczają się bardzo małym ciężarem właściwym i dlatego trudno je ucierać zarówno z olejem jak i z akwarelowym spoiwem.
Przed ucieraniem z olejem dobrze jest zwilżyć sproszkowaną czerń benzyną, a przed ucieraniem z klejami - spirytusem.

Czerń chińska

Kopeć powstały przy spalaniu oleju fugowego (otrzymywany z oleistych ziaren drzewa rosnącego w Chinach i Indiach).
Barwnik bardzo miałki, tłusty, bardzo wolno schnący, dobrze kryjący i silnie barwiący. W malarstwie olejnym należy go używać bardzo ostrożnie ze względu na wolne wysychanie (pęknięcia).