Wypalanie wapna

Wypalanie wapieni przeprowadza się różnymi sposobami i przy pomocy różnego paliwa (węgiel drzewny lub drewno).
Do fresków wapno musi być wypalone wyłącznie przy pomocy drewna, ponieważ przy zastosowaniu węgla kamiennego wapień przechodzi częściowo w gips.
Pod działaniem wysokiej temperatury wapień traci wodę i dwutlenek węgla, traci ciężar właściwy i przechodzi w tzw. wapno palone (niegaszone).
Aby dobrze wypalić wapno należy osiągnąć temperaturę 1000 ÷ 1100°C.
Zwiększenie lub zmniejszenie temperatury powoduje niedopalenie lub przepalenie wapna. Takie wapno nie nadaje się do celów malarskich:
wapno przepalone nie lasuje się, niedopalone zaś lasuje się bardzo wolno albo częściowo.
Wapno czyste, zawierające tylko nieznaczne ilości zanieczyszczeń, odznacza się białym odcieniem i tworzy dobre ciasto wapienne. Wapno takie nosi nazwę „tłustego”, w przeciwieństwie do wapna zanieczyszczonego w 30 ÷ 40% magnezem, noszącego nazwę „chudego”.
Do fresku używa się jedynie wapna tłustego, pozbawionego zanieczyszczeń.
Wapno palone ma zdolność wiązania się chemicznego z wodą. Następuje proces gaszenia się wapna przy wydzielaniu większej ilości ciepła.
Powstaje tzw. „ciasto wapienne” - wodorotlenek wapnia Ca(OH)2.
Proces chemiczny:
WAPIEŃ = CaCO3 - węglan wapnia,
po wypaleniu CaO - tlenek wapnia,
po gaszeniu Ca(OH)2 - wodorotlenek wapnia,
po wyschnięciu na ścianie - CaO3,
po wyparowaniu wody i wchłonięciu CO2 z powietrza
zamienia się w CIAŁO STAŁE.
Do celów malarskich wapno powinno być wypalone przy pomocy drewna.