Papier akwarelowy

W starożytności malowano akwarelą na pergaminie lub cienkich płytkach z kości słoniowej (miniatury) oraz na lnianych odbielonych tkaninach.
Pierwotnie do produkcji papieru używano włókien lnianych.
Od XVII w. wprowadzono do produkcji papieru bawełnę.
Obecnie papier produkuje się z drewna (ligniny), słomy, ale najcenniejszym surowcem nadal pozostaje len i bawełna.
Oprócz tego, do wielu gatunków papieru używa się szpatu, gipsu, kaolinu, kredy, bieli ołowiowej, a dla zlikwidowania żółtawego odcienia - ultramaryny i lazuru berlińskiego.
Papier formuje się ręcznie (tzw. papiery czerpane) oraz maszynowo. Do przeklejania papieru stosuje się kleje roślinne i zwierzęce albo kalafonię. Przy produkcji używane są też różne substancje chemiczne (sód, chlor, kwas siarkowy). Ślady tych związków pozostają w gotowym już papierze i nie są bez znaczenia dla barwników używanych w akwareli. Akwarela wymaga dobrego i pewnego gatunkowo papieru, który jest dla niej jednocześnie podłożem i gruntem.
Do akwareli nie nadają się papiery drzewne i ze słomy, gdyż szybko brunatnieją i czernieją na świetle.
Bawełniany papier nie nadaje się do poprawek, a barwniki na nim rozkładają się nierówno.
Najlepszy jest papier, w skład którego wchodzą jedynie włókna lniane, bez żadnych dodatków. Papier używany w akwareli musi być biały, po zmoczeniu wodą nie może szybko wysychać, nie może zawierać śladów związków chemicznych używanych przy produkcji.
Niektóre gatunki papieru mają w swoim składzie ślady oleju lub innych tłuszczów i dlatego należy przed użyciem do akwareli niepewnego papieru, przemyć jego powierzchnię wodą destylowaną z dodatkiem amoniaku.
Papier używany do akwareli występuje w kilku gatunkach. Najpopularniejszy to tzw. bristol.

Sposób malowania akwarelą:
1. Laserunkowość.
2. Prześwitywanie bieli papieru.
3. Nie stosowanie bieli.
4. Bez nawarstwień.

Palety z porcelany lub fajansu albo ze szkła.
Pędzle okrągłe, miękkie z ostrym zakończeniem.
Akwarele należy przechowywać w pomieszczeniu suchym z umiarkowanym światłem, najlepiej pod szkłem.
W celu ochrony można je pokrywać werniksem z szelaku rozpuszczonym w spirytusie, ale tracą one przez to swój świeży charakter.