Paleta barw w renesansie

1. Biele: wapno w połączeniu z marmurowym pyłem.
2. Żółcienie: żółte ugry, żółcień neapolitańska.
3. Czerwienie: synopia.
4. Zielenie: ziemia zielona oraz miedziowe.
5. Czernie: ametyst.
6. Błękity: ultramaryna naturalna (lapis lazuli).

Mniej więcej od XVI w. fresk zaczął mieć matową i ziarnistą powierzchnię. Zaprzestano również retuszować go temperą. Tak malują:

• Rafael,
• Michał Anioł,
• Vasari,
• Tintorettoi inni.

W okresie baroku jako biel stosuje się stare gaszone wapno i dodaje się je do pozostałych barwników.
Malowidło takie ma charakter „impastowy”.
Z biegiem czasu fresk zostaje wyparty przez technikę kazeinowo-wapienną na świeżym tynku. Technika ta przenika z Włoch do Niemiec (Tyrol) i Hiszpanii. Trwa do przełomu XVIII - XIX w.
W XIX w., w związku z odkryciem fresków pompejańskich, notuje się nawrót do fresku, jednak malarze napotykają trudności technologiczne i freski z tego okresu nie są zbyt trwałe.
Zaczęto poszukiwać nowych metod.