Barwniki używane w technice freskowej

Biel świętojańska

Lasowane wapno poddawano wietrzeniu, a potem robiono z tego papkę i używano jako bieli. Dodawano trochę świeżego lasowanego wapna, aby lepiej wiązało.
A również:
Przemywano wapno wodą przez kilkanaście dni, gotowano, suszono i ucierano z wodą.

Kreda oczyszczona

Biel cynkowa i barytowa

Biel cynkowa gorzej wiąże się z tynkiem

Żółcienie

Neapolitańska, żółty kadm, ugry, siena naturalna, marsy żółte.

Czerwienie

Ugry czerwone, kadm, czerwień angielska.

Brązy

Umbra, ziemia zielona (palona), siena, marsy.

Zielenie

Chromowa (tlenek chromu) ziemia zielona, kobalt, ultramaryna zielona.

Błękity

Kobalt, ultramaryna (naturalna i sztuczna).

Czernie

Czerń winna.
Używa się czerni mniej tłustych; o ile są tłuste, należy przemyć je spirytusem.
Wszystkie barwniki zmieniają się po wyschnięciu, ale w różnym stopniu.
Najbardziej jaśnieje wapno i kreda.
Mocno jaśnieją też:

• ultramaryna,
• kobalt,
• ugier jasny,
• ziemia zielona.

Mniej jaśnieją:

• ugier złocisty,
• czerwienie żelazne,
• siena.

Przed malowaniem uciera się barwniki z czystą wodą na dość gęstą papkę, którą w trakcie malowania rozcieńcza się wodą wapienną.
Aby otrzymać odpowiedni kolor po wyschnięciu, trzeba przed położeniem na tynku, wypróbować go na specjalnej płytce (1 część gipsu na 3 części kredy).
Ogólnie - do fresku stosujemy barwniki odporne na alkalia.
Wymienione wyżej barwniki można używać przede wszystkim we wnętrzach.
Niektóre z nich nie mogą być stosowane na zewnątrz, np. biel cynkowa na powietrzu szybko wietrzeje, ultramaryna wszystkich odcieni i umbra - również nietrwałe na powietrzu.
Kadmy czerwone też są problematyczne, chociaż nie wypróbowano ich dostatecznie na powietrzu.