Tempery współczesne

Najpopularniejszymi temperami współczesnymi są:

• jajowa,
• kazeinowa,
• oparta na kleju roślinnym.

Tempera jajowa

Skład tempery jajowej:

• jajko,
• olej,
• werniks olejny albo terpentynowy,
• barwnik.

Jak wiadomo, jajko posiada zdolność zemulgowania równej sobie objętości oleju i nieco mniejszej ilości lakieru. W praktyce jednak należy brać nieco mniejszą ilość oleju, a tym bardziej lakieru, gdyż większa ich ilość spowoduje rozpad emulsji, a także zbliży własnościami temperę do techniki olejnej.
Skład spoiwa tempery jajowej:

• 1 część wagowa żółtka,
• 1/4 część wagowa werniksu olejnego,
• 1/8 część wagowa oleju lnianego,
• 1/8 część wagowa oleju makowego.

Oleje trzeba zmieszać z werniksem i dodać do żółtka. Jako środek konserwujący stosuje się 1/2 części wagowej 1% roztworu karbolowego.
Tak przygotowaną temperę jajową używać można przez dwa dni w ten sposób, że najpierw uciera się barwniki z wodą, a następnie na palecie dodaje się spoiwa.
Tempera jajowa - mniej tłusta:

• 1 całe jajko (ok. 40 cm3),
• 1/2 skorupki jajka oleju,
• 1/2 skorupki jajka octu (słabego, żeby nie ściął białka - służy jako środek konserwujący).

Zmieszane białko i żółtko należy przecedzić przez gęstą tkaninę i, mieszając, dodawać po kropli olej.
Na koniec dodać octu.
Barwniki utarte na tym spoiwie mogą być przechowywane przez dłuższy czas, jeżeli będą w tubkach.
Rozpuszczają się w wodzie.
Tempera bardziej tłusta:

• 1 całe jajko,
• 1/2 skorupki zagęszczonego oleju,
• dla konserwacji 2% roztwór kwasu salicylowego.

Tempera kazeinowa

Kazeinę do tempery można otrzymać albo z twarogu, albo już z gotowego suchego produktu. Produkt gotowy jest łatwiejszy w dozowaniu. Kazeina swoją mocą emulgowania przewyższa jajko.
Do rozpuszczania kazeiny stosuje się boraks, sodę i fosforan sodu.
Kazeina, podobnie jak jajko, może zemulgować równą sobie ilość oleju i nieco mniejszą ilość lakieru.
Skład spoiwa tempery kazeinowej:

• 50 g kazeiny w proszku,
• 250 cm3 wody,
• 20 g boraksu.

Najpierw zalewamy kazeinę wodą, aby napęczniała. Następnie dodajemy 250 cm3 wody, a na końcu boraks.
Zamiast boraksu możemy też użyć sody (5g).
Na jedną część takiego roztworu kazeiny bierze się 2/3 oleju i 1/3 werniksu z mastyksu lub damarowego. Jako środek konserwujący występuje w tym wypadku boraks.
Tempera kazeinowa wysycha szybko i staje się nierozpuszczalna w wodzie.
Przy dobrze spreparowanej emulsji warstwy kazeiny, nawet grubo nawarstwione, nie pękają. Posiada ona bardzo dobrą przyczepność i stosowana jest na wszystkich podobraziach, łącznie ze ścianą. Wymaga mocnego gruntu, gdyż w przeciwnym wypadku może oderwać grunt od podłoża.

Tempera gumowa

Znacznie słabsza od obu wyżej wymienionych temper. Ma złą przyczepność, źle kryje, łatwo pęka. Jedyną zaletą jej jest to, że nie tak szybko rozkłada się jak powyższe rodzaje. Stosowana jest szeroko w przemysłowej produkcji farb temperowych.
Wszystkie kleje roślinne mają niższą siłę emulgowania i dlatego wymagają mniejszej ilości oleju (na 1 cz. gumy - 1/2 ÷ 1/3 cz. oleju).
Dla elastyczności dodaje się 1/12 cz. gliceryny.